BusiEmbroidery

Wrzuć logo i wybierz miejsce: lewa pierś, plecy, przód czapki albo rękaw. Najlepiej działa płaskie logo w jednolitych kolorach. Zdjęcie albo gradient nie, i to nie wina narzędzia: haft nie zna rastra, tylko nić która jest albo jej nie ma.

Ustaw liczbę kolorów nici. Każdy kolor to zmiana nici, a więc czas maszyny. Cztery wystarczą dla większości logo; powyżej sześciu płacisz za detal, którego z metra nikt nie widzi. Narzędzie dobiera kolory zawsze tak samo, więc wczorajsza wycena wciąż się zgadza.

Teraz odstęp ściegu i kąt nici. Od 0,4 do 0,5 mm to standard na bawełnie: gęściej i materiał się marszczy albo łamie się igła; rzadziej i materiał prześwituje. Kąt decyduje, jak światło pada na nić: ten sam kształt przechodzi z matowego w błyszczący.

Pierwsze cztery wypełniają kształt całkowicie; wzór tkwi w tym, gdzie igła wchodzi, a tkanina pozostaje zakryta. Dwa ostatnie są otwarte: celowo widać przez nie tkaninę, co czyni kształt lżejszym. Otwarte wypełnienie zawsze dostaje brzeg atlasowy, bo nic innego nie trzyma luźnych końców.

To odróżnia prawdziwy plik haftu od pokolorowanego kształtu. Obrys satynowy to gęsty zygzak W POPRZEK konturu: wyostrza krawędź i przypina luźne końce wypełnienia. Bez niego powierzchnia się strzępi. Podkład trzyma materiał, inaczej wierzchnia warstwa zapada się i całość się marszczy.

Plik DST nie zawiera żadnej pozycji bezwzględnej, tylko przesunięcia od miejsca, w którym stoi igła przy starcie. Ten punkt jest więc początkiem igły. Prawie każda maszyna ustawia igłę na środku tamborka i dlatego środek jest zwykłym wyborem.

Kolejność pokazana tutaj to kolejność pracy maszyny: kolor po kolorze, a w obrębie koloru najpierw podkład, potem wypełnienie, potem brzeg atlasowy. Tam gdzie nić skacze, igła jest w górze i nie kładzie się nić.

To są opublikowane karty kolorów samych maszyn. Numer obok każdego koloru to najbliższa nić na tej karcie, a nie dokładne dopasowanie: przyłóż stożek, który masz, do prawdziwej karty przed zamówieniem. Żadnego numeru tu nie wymyślono.

Potem kontrola, i tu druk i haft się rozchodzą. Igła robi dziurkę pół milimetra: wszystko poniżej milimetra zapada się i nic nie widać. Narzędzie mierzy grubość każdego miejsca i podaje, jaki procent jest poniżej twojego minimum. Tekst poniżej sześciu milimetrów zalewa się.

Na koniec plik DST dla maszyny i karta pracy w PDF. DST to nie obrazek: to ruchy igły, ścieg po ściegu, ze zmianami nici i skokami. Jasno: automatyczne punchowanie nie dorasta do poziomu punchera. Zawsze wyhaftuj próbkę przed nakładem.

Cena liczy się sama podczas pracy. Stawki możesz zmienić.

Członkowie Pro odblokowują narzędzie raz w sklepie. Potem działa offline.

Wpisz swoje ceny i dane płatności w sklepie i udostępnij link.

Gotowe albo coś poszło nie tak? Otwórz panel i zacznij od nowa.